و تو امیدِ داشتنت را

از من دریغ می کنی

و من آنقدر وجودم پر از توست

و تو آنقدر وجودت پر از گذشت

که نشنیده می گیرم و

می اندیشم به روزی که

گویی از این خوابِ پر از کابوس بیدار می شویم

و تو در کنار من، من در کنار تو

هر دو در کنار عشق

عشق در کنار ما

یک خانواده می شویم

می خوریم، می نوشیم، می خوابیم، می خندیم

ولی دیگر اشکی نمی ریزیم

مگر به شوق، مگر به "مرگ"؛

همان تنها واژه ی "پایان" برای این راه؛

در این چند روز که از صبح یکشنبه می گذره، حال و هوای خاصی داشتم، گنگ و منگ، انگار که چیزخور شدم و توی خیابون ها و دانشگاه و سرکلاس و سرکار ول می چرخم و کلی حرف توی سرم می پیچه و نمی دونم که آیا توهمه یا واقعیت! و باز "...هر گوشه کناری از این شهر..."؛

-یکی میگه: خیلی ها وقتی از هم جدا می شن، با هم دوست می مونن!

-حامد میگه: شاید قسمت همینه! ایشالا که خیره! صبر کن...

-مامان میگه: من همین جاام ها! فاصلمون یه سیمه!

-بابا میگه: مامانت میگه داری میری سوئیس! دیشب برن 16- بودا! سرده!

-دیبا میگه: مواظب خودت باش! غصه و غم بخور، ولی زیاد نخور!

-دکتر میگه: این دو ماه رو هم خواستی نیا سرکار، فقط 10 روزی که آلمانم هوای کارا رو داشته باش!

-یوحنا میگه: راستی دادا! فردا میام اون امانتی رو بهت پس میدم، شرمنده دیر شد!

-علی میگه: چي جوري ميشه؟؛ "همین روزها هر گوشه کناری از این شهر گاه گاهی درست روبرویم میبینمت اما،" مشكل داره...

-کوشا میگه: رتبه ی ماهانت چند شد؟ عرفان 4 شده...

-پیمان کامنت میذاره: شکسته و خسته نباشی مهندس! و شب زنگ میزنه و با خنده ی مسخره آلودی میگه: چیه؟ این دو سال رو سرکار بودی؟ خب تو هم شدی مثل همه...

-قوزل میگه: این ریشات بهت نمیاد، زشته!

-سعیده میگه: کوروش، فلشم ویروسی شده! درست میشه؟ چه جوری؟ فرمت کنم؟

-پارسا میگه: بی خیال، به کنکورت فکر کن، دو ماه مونده، اونو ولش کن...

-یه دکتر دیگه میگه: م م م مهندس، چرا اسم خودتو تو مقاله اول نوشتی، من رو آخر؟(!!!)

-ملودی میگه: هفته ی دیگه دانشگامون تعطیله، دارن تعمیرش میکنن!

-بهزاد ن میگه: با این اتفاق بزرگ می شی! منم بعد اون آخریه(!) خیلی بزرگ شدم!

-خشایار میگه: هنوز زنگ یا SMS نزده؟ جدی؟

-اون یکی دکتر میگه: مهندس، شما تحت نظری! خودت رو بکش کنار! مراقب باش!

-آنا میگه: مخفیانه درس می خونی؟

-مصطفی میگه: شبیهه شوهر یانگوم شدی! اسمش چی بود؟

-محمد میگه: خوب بود! حیف شد...

-وباز بابا میگه: آدم به امید زندست پسرم!

و با همه ی این حرف های پراکنده، اتفاقات روزمره ولی گنگ و تاریک و بارون های سرد سوزنده، الان چه فکری باید تو سرم باشه؟ الان در چه حالی باید باشم؟ زندگیم در چه وضعی؟ دوباره تنهایی...

-من میگم: احساس می کنم،  در بدترین دقایق این  شمع  مرگ زای،

                                            چندین هزار چشمه ی خورشید در دلم

                                                                      می روید از یقین...

               احساس می کنم، در هر کنار و گوشه ی این شوره زار یأس،

                                                    چندین هزار جنگل شاداب ناگهان

                                                                      می روید از زمین...

-من میگم: هنوز منتظرم.